Cofio

Un funud fach cyn elo’r haul o’r wybren,

Un funud fwyn cyn delo’r hwyr i’w hynt,

I gofio am y pethau anghofiedig

Ar goll yn awr yn llwch yr amser gynt.

 

Fel ewyn ton a dyr ar draethell unig,

Fel cân y gwynt lle nid oes glust a glyw,

Mì wn eu bod yn galw’n ofer arnom –

Hen bethau anghofiedig dynol ryw.

 

Camp a chelfyddyd y cenhedloedd cynnar,

Aneddau bychain a neuaddau mawr,

Y chwedlau cain a chwalwyd ers canrifoedd

Y duwiau na ŵyr neb amdanynt ‘nawr.

 

A geiriau bach hen ieithoedd diflanedig,

Hoyw yng ngenau dynion oeddynt hwy,

A thlws i’r clust ym mharabl plant bychaìn,

Ond tafod neb ni eilw arnynt mwy.

 

O, genedlaethau dirifedi daear,

A’u breuddwyd dwyfol a’u dwyfoldeb brau,

A erys ond tawelwch i’r calonnau

Fu gynt yn llawenychu a thristáu?

 

Mynych ym mrig yr hwyr, a mi yn unig,

Daw hiraeth am eich ‘nabod chwi bob un;

A oes a’ch deil o hyd mewn Cof a Chalon,

Hen bethau anghofiedig teulu dyn?